Vandaag (vrijdag) zo iets bijzonders meegemaakt...
Heb meegekeken in de operatiekamer van Port Reiz Hospital en twee kinderen geboren zien worden!!

Laat ik even bij het begin beginnen.
Vorige week sprak ik twee verpleegkundigen van de mobile clinic, die me over hun belevenissen in Kenia vertelden. Zij hadden o.a. een dagje meegelopen met een chirurg en waren aanwezig geweest bij een aantal keizersneden (-snedeS?)
Zij zeiden: 'die en die arts vindt het geen probleem als je mee wilt kijken! : Je kunt het hemgewoon vragen!'
Ook van twee andere vrijwilligers had ik een soortgelijk verhaal gehoord.
Dat leek me wel wat!! Sowieso wil ik altijd al een operatie in real-life zien. tijdens mijn opleiding fysiotherapie is het er nooit van gekomen om bijv. met een Total hip Ok mee te kijken of met een knie operatie. en als het nu hier in Kenia zou kunnen: dat zou gaaf zijn!ook om te zien hoe het er hier in het ziekenhuis en de operatiekamer aan toe gaat en wat de verschillen zijn met de Nederlandse ziekenhuizen!

Ik heb dus de stoute schoenen aangetrokken en ben Port Reiz Hospital binnengewandeld en daar gevraagd naar dr Riza. Die was op dat moment bezig in een behandelkamer, maar dat was geen probleem. Ik werd gewoon binnen gelaten, terwijl hij een vrouw aan het onderzoeken was.
Ik had dat eerst helemaal niet in de gaten. Ik dacht dat ik in een kantoortje of staffroom ofzo terecht was gekomen, en vond het zo vreemd dat die dokter een vrouw snel achter het gordijn duwde..
Lekker suf. Hij ging haar daar dus onderzoeken.
Anyway: privacy, dat woord kennen ze hier blijkbaar niet!

Dr. Riza vond het prima als ik bij zijn operaties aanwezig zou zijn. Op donderdag had hij wat operaties aan baarmoeders gepland staan en op vrijdagmorgen twee bevallingen d.m.v. keizersnee.

En zo kwam het dat ik donderdagmiddag vol verwachting de klapdeuren naar de operatieafdeling doorliep. Het eerste wat ik zag was een patiënt die met het schuim op haar lippen op apegapen lag wakker te worden uit een narcose. Het voorportaal van de operatiekamers wordt dus gebruikt als kantoortje en uitslaapkamer.
helaas was ik te laat: dr Riza was ‘trough' voor die dag.
Vrijdagmorgen : nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Yvonne was vrijdag ook vrij en vond het ook erg interessant om mee te gaan. Gezellig en handig voor het geval ik toch niet zo goed tegen bloed zou kunnen..
Iets voor tienen gingen we ons omkleden: okjasje en broek een en witte plastic klompen.
Om tien uur zaten we startklaar. Om half 11 zaten we er nog steeds.. en even later kwam iemand ons vertellen dat de anesthesist nog niet gearriveerd was, hij zat nog ongeveer een uur rijden van het ziekenhuis vandaan.
Toen gingen we maar een ommetje door het ziekenhuis maken. Kwart voor 12 waren we weer terug en dr Riza inmiddels ook ‘binnen'. Ook de anesthesist had zich gemeld. Nu was het wachten op de patiënt..
Er bleek ook geen water te zijn, dus ook daar moest even een oplossing voor gezocht worden
uiteindelijk was het zover: de zwangere dame werd op de operatietafel gelegd.
Wij hadden natuurlijk nu ook een kapje voor onze mond en neus en een haarplasticje op: helemaal o.k.-proof!
de vrouw wilde graag onder volledige narcose gebracht worden. Terwijl zij onder zeil gebracht werd, viel de stroom even uit: alle monitoren zwart. Maar men ging gewoon door.
De bevalling kon beginnen!Dr Riza maakte de eerste snee in de buik, maar tot onze schrik begonnen de voeten van de mevrouw te bewegen. Oei: iets te weinig verdoving! Na nog wat extra toegediend te hebben, ging de operatie weer verder. Maar hoe afschuwelijk: weer begon ze met haar voeten te schoppen! Ik mag hopen dat dit reflexmatig gebeurde en dat ze niet bewust de pijn van het snijden voelde. Ze was immers al aardig onder narcose gebracht.
na de derde dosis was ze wel helemaal ‘weg' en kon de chirurg verder gaan met zijn werk.
het was geweldig om te zien: het snijden van de huidlagen en het vlies om de baarmoeder.. Vervolgens werd met flink wat rukken en trekken de opening wat groter gemaakt (dat was wat minder prettig om te zien en om te horen..)En ineens was het koppie van het kindje er!En binnen no time was de baby geboren!Hij werd een tijdje ondersteboven gehouden, begon keurig te krijsen. En vervolgens op een tafel gelegd waar een nurse zich over hem ontfermde.
De operatie was nog niet afgelopen. De moeder wilde namelijk geen kinderen meer en werd meteen maar even gesteriliseerd. Prachtig om te zien: de eileiders en eierstokken ! die werden afgebonden en daarna kon het hechtwerk beginnen. Dat duurde nog langer dan de rest van de operatie!
De chirurg deed het hechten zelf, met behulp van een ok assisent. En het schoonmaken van de vrouw deed hij ook. Dat vond ik wel netjes.
Minder netjes was, dat als zijn telefoon ging tijdens het opereren (of de telefoon van een assistent of verpleegkundige), dan werd die gewoon opgenomen door een ander en werd de hoorn voor de mond van de arts gehouden, zodat hij gewoon een telefoongesprek kon voeren!Idioot toch?

De tweede keizersnee ging ook onder volledige narcose. Het gingvlotter dan deeerste bevallingwas ook minder bloederig. Het kindje lag ialleen n een stuit. Het was dus wel even ‘wrikken' om het hoofdje door de opening van de buik te laten komen.
Ook dit kindje , een meisje, huilde keurig en alles leek prima in orde.

Wat een bijzondere ervaring om hierbij te mogen zijn!
(Echt naar van het bloed of het snijden werden we niet. Alleen van het geurtje in de operatiekamer, de warmte in combinatie met het kapje om mond en neus veroorzaakte kreeg ik het wel af en toe spaans benauwd.)

sMiddags zijn we nog op bezoek geweest bij Bettie, in haar eigen huisje. Zo kon ik eindelijk haar kinderen , Wisdom en Allbright, zien!
Ze wonen in Bombululu, een wijk met eenvoudige huisjes van soms steen en leem, soms hout en leem en golfplaten dak. Geen verharde wegen en veel kinderen en dieren op de straatjes.
Betty woont met nog een aantal andere gezinnen in een huis. Ieder heeft één kamer en ze delen de badkamer. Of badkamer: ruimte met een gat in de grond met daarin een soort urinoir en een kraantje aan de wand (waar geen water uitkwam) en een teiltje eronder. Koken gebeurd buiten. Elektriciteit is er nog niet.
Betties kamer zag er keurig netjes uit. We werden enorm gastvrij ontvangen: ze had allerlei soorten fruit en koekjes in huis gehaald en de kinderen hadden een welkomsboodschap op de deur gehangen.
Bettie hoop wel dat ze naar een ander deel van de wijk kan verhuizen, omdat haar huur nu telkens verhoogd word en de buurt ook zeer onveilig is.
Gelukkig heeft ze wel een vaste baan in het Doingooodhuis, zodat ze misschien wel een beetje kan sparen.
Petje af voor deze dame: als single mum is het leven echt niet makkelijk. Maar ze werkt enorm hard en is een goede moeder voor haar kinderen. Bijzonder om te zien hoe belangrijk haar geloof voor haar is. Ze blijft vertrouwen!

Vrijdagvond stond: VROEG naar bed op de planning. Want zaterdag gaat de wekker om 4,50! Eindelijk zal ik op safari gaan!!