Donderdag: de dag van het afscheid nemen is aangebroken..
Het programma ziet er ongeveer als volgt uit: aankomst van ouders en inpakken van spullen van de kinderen (i.p.v. een koffer gebruiken ze een ijzeren kist. Ik dacht: waarom staan er overal van die gereedschapskisten buiten? Bleken er spulletjes van de kinderen in te zitten :)
De ouders gaan vervolgens naar de Headteacher (Ms Mercy). De meesten komen daarna naar de fysiotherapie om te bespreken hoe ze hun kind thuis moeten begeleiden. Ze krijgen ook een oefenprogramma mee.
Als alle ouders dit gedaan hebben, volgt er een toespraak van miss Mercy en verschillende andere teachers. En als klapper van de ochtend: het kersttoneelstuk! Na een gezamenlijke lunch kan iedereen afscheid nemen en richting huis gaan.

Zelf hing ik de eerste uren van de dag een beetje rond op het terrein, kletsen met kinderen, wachten op Edith die de bestelling zou halen en nog niet gearriveerd was, wachten op Duncan (die natuurlijk weer zijn afspraak vergeten was) en wachten op Peter, de coördinator van Doingoood. Met hem en ms Mercy zou ik een afrondend gesprek hebben: evalueren hoe het werk gegaan is, hoe de contacten geweest zijn etc.

Edith arriveerde per auto!Ze was onderweg opgepikt door een aardige meneer, die haar in de stromende regen zag ploeteren met haar tassen vol zware spullen.
Fijn!de gewichtjes zijn binnen!En ze zijn supermooi!
De aardige chauffeur bleek Peter te zijn! Was nog een blunder van me, want ik herkende hem eerst niet..
het evaluatiegesprek was echt leuk: ze waren erg tevreden en blij met alles wat ik gedaan had en hoe ik met de kinderen omging. (kreeg heel wat veren in mn spreekwoordelijke reet). Dat is toch wel even fijn om te horen.
Ik kreeg zelfs nog een certificaat! Die mocht ik wel alvast tekenen , maar zou ik later ‘officieel' uitgereikt krijgen.
Om een uur of 11 zaten alle ouders klaar voor de toespraken. Het was in het Swahili, maar ik kreeg van Edith af en toe een samenvatting toegefluisterd. Het hele jaar werd zo'n beetje doorgesproken en allerlei belangrijke zaken m.b.t sponsoring, de gebouwen etc.
Duurde vooral errrg lang..
Aan het eind keek ineens iedereen achterom naar mij en nog een vrijwilligster (een Duits meisje, heeft een paar weken als teacher gewerkt. Ik had haar niet eerder gezien). Tegelijk kreeg ik een stoot in mn zij van Edith. Jawel hoor, we moesten naar voren.
Daar werden we uitgebreid bedankt en kregen we een cadeau: een mooie Keniaanse kanga (omslagdoek). Natuurlijk moesten we die meteen even showen. En ook werd ons alvast geleerd hoe we de doek moesten omknopen als we er een baby in wilde dragen. Voor als we getrouwd waren en een kindhadden gekregen. (Luid gejoel van de ‘zaal ‘toen ik vertelde dat de trouwerij in ieder geval gepland was'. Kenianen gaan er vanuit dat er dan ook zsm een kind volgt. Daar heb ik maar geen uitspraken over gedaan...)

Toen was het tijd voor het toneelstuk! Het hele kerstverhaal werd nagespeeld. Echt ge-wel-dig! Die kinderen zijn echt toptalentjes wat acteren betreft. En de kleding: kleurrijke doeken, prachtige gewaden: je zit meteen helemaal in de sfeer van het midden oosten (gemixt met afrikaanse invloeden).
het was af en toe zo grappig: bijv. de scene dat Jozef en Maria zich klaar maken voor de reis naar Bethlehem.
Jozef zit op een stoel midden in de kamer. De hoogzwangere Maria is druk bezig met inpakken van de spullen.
Ondertussen brengt ze hem ook nog een bord eten en een schaal water met beker. Jozef wast zijn rechterhand in het water en kan zo die hand gebruiken om te eten. (die details: prachtig toch?) En dan het hoofd van Jozef erbij: je lacht je helemaal slap.
Echt zo precies de rolverdeling zoals het in Kenia ook is: man rust uit, eet nog even wat, vrouw werkt zich een slag in de rondte.

Er waren zoveel leuke details en stukjes van het verhaal.. Het is te moeilijk om in woorden te beschrijven hoe het echt was. Ik heb wel foto's en filmpjes gemaakt. Die kunnen beter de sfeer weergeven.
Tussen het toneelspel door werd er ook gezongen: kersliedjes in het Swahili met als slotlied een Engelse: ‘We wish you a Merry Christmas'. Bizar: november, 30 graden, in de open lucht: en dan kerstliederen.
Erg vreemd als je dit normaal gesproken meemaakt met temperaturen rondom 0 , lekker binnen in een warme kerk en als je naar buiten kijkt de grijze lucht ziet of zoals vorig jaar : de sneeuw..

Na de christmasplay volgde er nog een ‘ceremonie' van het opnoemen van de kinderen met de hoogste gemiddelde cijfers van de klas. De nr.s 1, 2 en 3 van iedere klas moesten naar voren komen en kregen een cadeautje.

Toen was het toch echt zover: lunch en afscheid... Kvond het niet zo makkelijk.. het idee dat je de kinderen misschien wel nooit meer ziet!! En ook Edith en Dorka en Miss Mercy: zo raar om ze gedag te zeggen en te vertrekken.. Er kwamen toch wel wat traantjes te voorschijn..
Wat wel scheelde, was dat de kinderen ook vrijwel allemaal weg gaan. Er hangt een sfeer van het jaar afronden en afscheid nemen. Ik was niet de enige dus die zou vetrekken.

Ik hoop zó dat de kinderen een goede tijd thuis zullen hebben, dat hun ouders ze goede zorg en aandacht zullen geven!

Het waren een leerzame, mooie weken in Port Reizschool, een tijd om nooit te vergeten! En wie weet kom ik er nog een keertje terug! De kinderen zitten in ieder geval in mijn hart!