De eerste werkdagen op Port Reizschool zitten erop!
Maandag morgen vertrokken we al om 6.50, omdat we écht op tijd wilden zijn. Ik moest om 8.30 beginnen, maar (LET OP!!) we waren er al om 8.00 uur!!! Jawel: Kenia heeft zelfs een positieve invloed op mijn te laatkom/net op het nippertje binnenrennen-gedrag!!
De kinderen van Port Reiz hebben deze week vrij van school omdat class 8 examens heeft (eindexamens van de lagere school). Snap de logica niet helemaal, maar goed...
De consequentie voor de fysiotherapie is dat álle kinderen nu naar de fysioruimte komen. (snap ik ook de logica niet helemaal van. Ja, ksnap wel dat de kinderen nu wat te doen hebben, maar praktisch is anders!)
Voordat het half negen was, kwam ik een teacher tegen van de opleiding fysiotherapie. Die opleiding zelf zit in een ander gebouw aan de overkant van de straat. Maar wegens ruimtegebrek zit één klas op het terrein van Port Reiz. Leuk gesprek gehad met de teacher, en vervolgens werd ik tot mijn schrik meegenomen naar het lokaal en voor een volle klas gezet! Met de boodschap: ‘Say hi to the class en tell something about physiotherapy in Holland.' Yeah right.
Maargoed, ik hield een gezellig praatje en vervolgens wilde met name de teacher van alles weten. Bijv. of het écht waar was dat er in Nederland DIERENfysiotherapie bestond... Dat vonden ze toch wel echt bizar!
Eenmaal in de fysioruimte aangekomen, kwam er na een paar minuten een invasie van kinderen binnen: al kruipend, in een rolstoel, hinkelend met krukken en sommigen lopend. De meesten gingen op de matten zitten of liggen (of werden daarop gelegd). Gevolg: geen ruimte om nog fatsoenlijk te behandelen.
Het was wel ff omschakelen. Ik kreeg wel wat informatie over ieder kind waar ik mee ging oefenen, o.a. wat hij of zij voor beperkingen had, evt. de oorzaak, en wat de doelen en middelen van de behandeling waren.
Er wordt zoveel mogelijk nagestreefd dat het kind zich zo zelfstandig mogelijk kan redden. Dat is positief. Of het altijd reëel is, is een andere vraag..
Favoriet bij de fysio's in Kenia is ‘Passive Stretching'. Die term kon ik na een dag echt niet meer horen. Kinderen met vergroeiingen of spastische ledematen worden op zeer hardhandige wijze gerekt, tot over de pijngrens. Vreselijk om te zien en het gehuil van de kinderen te horen. En ook onnodig in mijn ogen. In Nederland wordt in die gevallen op andere manieren geprobeerd de spasmes te remmen en de bewegingsvrijheid zo groot mogelijk te houden.
De studenten worden al snel vrij gelaten: even een voorbeeld en dan mogen ze het zelf doen, zonder dat er meegekeken wordt. Ik was van plan om de eerste dagen echt rustig te kijken hoe de anderen het deden, zonder commentaar te leveren o.i.d. Maar dat is niet helemaal gelukt. Ik heb (wel op een respectvolle manier) uitgelegd hoe bep. handvattingen anders kunnen . En vragen als: hoe doen jullie het in Holland? vind ik ook erg fijn. Kan ik mooi aangeven wat de verschillen zijn en waarom.
Verder leer ik zeker ook van de fysiotherapeuten hier. De handicaps zijn hier soms zo ernstig, dat heb ik gewoon nog nooit gezien. Voeten die bijna 180 gr gedraaid zijn, ruggen die enorm vergroeid zijn, of kindjes met spina bifida waar op de rug een enorme bult uitpuilt. En dan weet ik soms ook gewoon even niet waar ik moet beginnen.. (maarja, drie keer raden wat 7 van de 10 keer voor geantwoord wordt als ik vraag wat er qua behandeling gedaan wordt.. (zie +/- 15 regels hierboven))
De kinderen zijn gewoon .. kinderen: soms grappig, lief, soms met elkaar aan het klieren, soms een tikkie lastig...Echtwaar: wat voor vergroeiingen ze ook hebben, ze kunnen er tijdens het stoeien altijd nog wel een bochtje extra indraaien;-).
t is wel een beetje wennen aan de vliegen (irritante beesten!!), het kwijl- en poep en plas-gehalte + bijbehorende geuren..Kinderen hebben meestal geen pamper aan, soms ook geen onderbroek, dus ze lopen vaak in natte jurkjes / broeken. M'n flesje desinfecterende gel is onmisbaar.. Er is trouwens geen stromend water. Als je je handen wilt wassen of het toilet door wilt spoelen,schep je met een beker wat water uit een emmer en daarmee spoel je dan!

De werkdagen zijn van 8.30 tot 16.00. Met tussen de middag een riante pauze van 12.30 tot 14.00 uur. Er wordt dan warm gegeten en de kinderen kunnen dan even rusten of spelen. De staff eet ook warm. Daardoor heb ik deze week voor het eerst Keniaans gegeten: gisteren Ugali =spinazie met bruine bonen in een soort bruine jus (de spinazie was lekker)met gestampt maismeel (nogal smakeloos, dus zeker wel te eten) en vandaag rijst met bruinebonen en iets bruins waar vlees in dreef (daar heb ik voor bedankt) plus gebakken kool met tomaatprutje en een banaan.
Men is ook dol op chai: thee met melk en suiker. De thee wordt in een thermoskan gedaan en dat staat dan de hele dag. 's Morgen is het best okee (als er suiker in zit tenminste), smiddags sla ik de chai liever over ;-)
De werkdag zat er om 15.00 al op!het merendeel van de kinderen was smorgens al geweest, dus smiddags was het zo rustig dat we op tijd zijn gestopt.

Vandaag, dinsdag, was een soortgelijke dag als gister. Ik voelde me zelf wel relaxter. Kon wat makkelijker al het achtergrondlawaai ‘uitzetten' en me focussen op ‘mijn' kind. Vandaag was soms wel een geduldoefening.. Sommige kinderen hebben ook een gedragsstoornis of zijn in ieder geval of in hun eigen wereldje of hyperactief- negatieve aandachtvragend - en niet reagerend op wat je zegt. Buiten de deur zetten helpt niet, want ze rennen net zo hard weer naar binnen.
Het behandelen zelf vind ik erg leuk: heerlijk met de kinderen bezig zijn, ze stimuleren, complimentjes geven Ik probeer zoveel mogelijk actief te oefenen of in het geval dat het niet kan, ze te betrekken bij de therapie. Dat zijn ze niet zo gewend. Sommigen gaan al automatisch op de rug liggen, om gerekt te worden en snappen dan niet dat ik wat anders wil.. Er zijn best wat middelen om bij de therapie te gebruiken: balletjes, of opgerold verband, er is een oude loopbrug, puzzels..
's middags was het nog rustiger dan gister. De kinderen die er waren, hadden smorgens al therapie gehad. Toen ben ik maar met ze gaan spelen: een balspel en bellenblazen met de potjes die ik uit Nederland heb meegenomen. Wat trouwens tof was: tijdens dat spel met de bal was het meisje wat het minst luistert en het meest negatieve aandacht vraagt, helemaal enthousiast en deed superleuk mee! Zo fijn!en meteen een mooi middel om in het vervolg nog eens te gebruiken!
Vandaag kon ik om 15.30 naar huis. Ik heb wel voorgesteld om de groepen morgen te splitsen, in overleg met de housemama's/ housekeepers, die de kinderen overdag begeleiden. Zij moeten dan maar de helft van de kinderen naar therapie sturen en de andere helft zelf vermaken. Dan kan de ene helft van de klas smorgens komen en de andere klas smiddags! De fysiotherapeuten en Love (zo heet de instrumentmaker) vonden het een goed idee. Ben benieuwd hoe het morgen gaat!
Ik houd jullie op de hoogte!!